Het grootste risico is niets doen: hoe verandering je grootste vriend is

In 1949 vond er iets waanzinnigs plaats in Montana. Een groep brandweermannen belandde middenin een bosbrand die zich sneller verspreidde dan zij konden lopen.

Hun normale tactiek? Met bijl en zaag een vuurbaan in de grond maken om het vuur tegen te houden.

Het probleem hier was dat het vuur zo onvoorspelbaar was. De mannen werden compleet verrast.

Wagner Dodge, de leider van de groep, zag wat er gebeurde en besefte, als we blijven doen wat we normaal doen: "We're all toast".

Hij gooide zijn gereedschap weg, stak het gras voor hem in de fik, en ging in de as liggen.

Yep... Hij stak zijn eigen omgeving in brand als redding.

Terwijl de vlammen om hem heen raasden, lag hij veilig in zijn ascirkel.

De rest van het team probeerde het op de traditionele manier: wegrennen, zwoegen en kappen.

Jammer genoeg konden zij de bosbrand niet ontlopen...

We gedragen ons vaak zoals deze brandweermannen. We houden vast aan wat we altijd deden, zelfs als de situatie of wereld rondom iets volledig anders van ons vraagt.

Intern voelt het dan veilig en voorspelbaar. Totdat het niet meer zo is.

Hier zijn de lessen die ik trok uit dit verhaal van het boek 'Think Again' van Adam Grant:

🔥 Laat je gekende tools los, indien nodig! Het maakt niet uit hoe scherp je bijl is: als de situatie verandert, moet je meeveranderen.

'What got you here, won't get you there.'

🔥 Durf omdenken. Dodge overleefde niet door harder te werken. Hij overleefde omdat hij het lef had om verder te denken en iets compleet anders te doen.

🔥 Snelle verandering vraagt snelle actie. In onze wereld betekent rigide denken en niet aanpassen dat je achterblijft, en misschien zelfs opgebrand raakt.

Of je nu een bedrijf runt, een team leidt, in je carrière wil doorgroeien:

'Als je blijft doen wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg.'

Geen échte shift of verandering.

Dodge durfde iets compleet geks en 'out of the box' doen. Misschien heb jij ook wel zoiets nodig?

Waar probeer jij nog steeds aan vast te houden, dat je eigenlijk mag loslaten?