“Jij bent zo”: Wat lastige mensen je leren over leiderschap en verbinding

Vanmorgen in de wagen, GSM weigert (alweer) te connecteren.
Ik zet Q-music op. En dan knalt ‘Jij bent zo’ door de boxen.

Ik brul al lachend mee:

"Zeg ik nee, zeg jij ja.
En wil ik gaan slapen, wil jij ineens graag.
En ooh, zeg ik stop, ga jij toch nog even door
En ik krijg geen gehoor."

Ik zing mee, maar luister ook echt naar de tekst.
En het komt binnen.

Waarom we in relaties willen dat de ander anders is

In mijn persoonlijke relaties word ik daar vaak mee geconfronteerd.
Was ook zo met mijn vorige partner.

Ik geef het liever niet toe, maar die spiegel blijft me toch zo raken.

“Waarom moet ze zoveel babbelen? Even geen zin in.”

“Ze is zo heftig soms, ik wil gewoon chillen.”

Daar heb ik dan een probleem mee. Dan wenste ik dat ze gewoon anders was.

Makkelijker, minder chaotisch: meer zoals ik het wil.

Maar dat werkt natuurlijk nooit.
Het doodt de connectie nog voor je het doorhebt.

Frictie is geen probleem, maar grondstof

Een 'aha'-moment toen David Deida in een lezing zei:

'If you can't love your problems, you won't love more when you don't have them.'

Wat als ik meer leer houden van datgene wat soms schuurt in mezelf?
Wat als ik niets probeer te veranderen, maar net bewust word van het moment?

Hier gaat het om je capaciteit te vergroten. Om te zijn met wat is, en met wie.

Tijdens het meezingen dacht ik ook meteen aan leiderschap.

In teams zijn het vaak de ‘lastige’ eigenschappen die frictie brengen.

Een sarcastische sneer, de perfectionist of 'trage slak'.

Krachtig voer voor groei, als je het toelaat.

Als je elkaar niet direct wil veranderen.

En probeert te begrijpen.

Want hij is zo.

Zij is zo.

En jij, jij bent zo!

Allemaal lekker mens, imperfect en met onze eigen dingetjes.

Laten we daarmee gaan werken.