'Mag ik?': een gedicht over toelaten en je bestaansrecht claimen

Ik schreef het volgende gedicht: 'Mag ik?' vanuit een diepe exploratie van mijn huidig levenshoofdstuk.

Een ode aan het toelaten van jouw innerlijk kind.
Ode aan meer plezier, meer spontaneïteit, en minder serieus leven.

Mag ik?

Mag ik gewoon bestaan, zijn zonder plan
doen wat ik écht wil, omdat het kan?

Mag ik lachen, zonder reden
dansen, zot doen, ook zonder muziek?

Mag ik gek en grappig door het leven
ook al is 't maar voor even?

Lachen, wenen en schreeuwen
zonder oordelen?

Mag ik vragen, zonder rem
zonder een ‘nee’ als stem?

Kan ik open kijken, zonder verleden
zonder filter, zonder reden?

Wacht eens even.. De zon gaat onder!

Wauw.

Wat
is
dit
bijzonder.

Kan ik spreken, zonder overdenken?
Kersverse woorden, geboren in dit moment?

Kan ik voluit leven, delen, schudden en beven
Zonder te moeten zeggen: 'ça va'?

Kan ik gewoon even niets doen,
juist ademen?

Wat spelen, verdwalen en vertragen misschien
Geen haast of plan, gewoon zien?

Ja.
Jij mag, jij kan!

Zal je ook?
Het is je geboorterecht, mijn kind.